Złoty deszcz Glińskiego

Kościół, znajomi królika, faszyś­ci, propagatorzy naturalnej an­tykoncepcji. Komu PiS rozdaje miliony z naszych podatków?

   Narodowy Instytut Wolności (NIW) został utworzony przez rząd Beaty Szydło w 2017 r. Do zadań NIW należy rozdzielanie pieniędzy dla organizacji pozarządowych. Dys­ponuje budżetem (rozłożonym na lata 2017-2026) prawie 400 mln zł.

   Ogólnopolska Federacja Organiza­cji Pozarządowych (OFOP) zaapelo­wała do prezydenta Andrzeja Dudy, aby zawetował ustawę o utworzeniu NIW. „Stwarza zagrożenie dla nie­zależności społeczeństwa obywa­telskiego, niszcząc dotychczasowy system współpracy administracji publicznej z organizacjami poza­rządowymi, czyniąc go zarówno nieprzejrzystym, jak i obarczonym ryzykiem silnego upolitycznienia” - alarmowała OFOP.

   Główny zarzut wobec tworzonej in­stytucji był taki, że władza będzie fi­nansować jedynie słuszne organizacje politycznie. W preambule do ustawy zapisano bowiem wizję społeczeństwa obywatelskiego jaką ma PiS: „Pań­stwo polskie wspiera wolnościowe i chrześcijańskie ideały obywateli i społeczności lokalnych, obejmu­jące tradycję polskiej inteligencji, tradycję niepodległościową, naro­dową, religijną, socjalistyczną oraz tradycję ruchu ludowego, dostrzega­jąc w nich kontynuację wielowieko­wych tradycji Rzeczypospolitej Pol­skiej i tym samym chroniąc bogate dziedzictwo wspólnoty jej wolnych obywateli”.

   Nadzór nad NIW sprawuje wicepre­mier, minister kultury i dziedzictwa narodowego Piotr Gliński. Dyrekto­rem instytutu jest zaufany człowiek Glińskiego - Wojciech Kaczmarczyk, były pełnomocnik rządu ds. równego traktowania.

   W 11-osobowej radzie NIW zasiada m.in. Tymoteusz Zych, przedstawiciel fundamentalistycznego katolickiego Instytutu Ordo Iuris, który przygo­tował „czarną listę” kilkudziesięciu organizacji pozarządowych zagrażają­cych dzieciom. Znalazły się na niej te zajmujące się działalnością antydyskryminacyjną, proobywatelską, profi­laktyką prozdrowotną, w obronie praw człowieka, m.in. Amnesty Internatio­nal, Dajemy Dzieciom Siłę, Ponton.

   Obce ideowo organizacje nie mają szans na dotacje. Za to władza hojnie wspiera swoich.

Lubię go szarpać za uszy

Dostałem od prezesa książkę z dedykacją: „Dla pana Sławomira za pomoc w kampanii, Jarosław Kaczyński”

Ze Sławomirem Nitrasem, posłem Platformy Obywatelskiej, rozmawia Donata Subbotko

DONATA SUBBOTKO: Pan samolotem?

SŁAWOMIR NITRAS: Tak, wczoraj przyleciałem, wracam dziś po południu. Żona i córki czekają w Dubrowniku, bo tam jest lotnisko, ale urlop spędzamy w Bośni. W tym roku odkryłem jezioro w malutkiej wsi Jablanica, w której urodził się Hasan Salihamidžić - zna pani? Kiedyś był piłkarzem m.in. Bayernu, a dzisiaj jest dyrektorem sportowym klubu. No, ale dziewczyny nie są szczęśliwe, te nasze wymarzone wakacje trwają w tym roku ledwie siedem dni, a na dwa dni zostawiłem je same i przyjechałem na debatę sejmową. Starsza córka, Natalia, interesuje się polityką, ale młodsza, Kora, nie lubi, żona też nie. Nie wszyscy żyją Kuchcińskim.

Na to liczy prezes.

- Ale my ciągle czekamy na dokumenty o jego lotach w poprzednich latach.

Mówią, że wyfrunęły.

- Ci, którzy je zniszczyli, będą musieli za to kiedyś odpowiedzieć. Dokumenty dotyczące np. wydatków na moje biuro poselskie - czy kupowałem herbatę, książkę, czy jechałem taksówką - są trzymane osiem lat. A loty pana marszałka niszczy się po roku?

Śni się panu Kuchciński po nocach?

- Nie no, bez przesady. Mnie się śni, że jestem piłkarzem i wygrywam Ligę Mistrzów.

Z którym klubem?

- Z Pogonią Szczecin. Nie ma innego klubu. „Jedno miasto, jeden klub”, jak mawia Grzegorz Schetyna.

Ma pan papiery na granie?

- Grałem amatorsko, ale wielkiego talentu Bozia nie dała. Dzisiaj jestem po trzech rekonstrukcjach więzadeł krzyżowych i futbol już nie dla mnie, ale biegam, jestem wysportowany. Chociaż nie tak jak mój ojciec, kiedy był w moim wieku. On po czterdziestce potrafił zrobić poziomkę. Wie pani, co to? Pompki z uniesionymi nogami w poziomie, człowiek opiera się tylko na rękach. Dzisiaj ma 72 lata i ciągle jest w świetnej formie.

Gratulował odpalenia marszałka?

- Zadzwonił po debacie i powiedział, że podobno mówiłem nie na temat. Tak twierdzi TVP. On ciągle ciężko pracuje, ma sporą firmę i nie ogląda telewizji, ale był już po rozmowie z kilkoma moimi wujkami. Oni wszyscy mają inne poglądy niż ja, więc przeżywają dramat, że członek rodziny jest po drugiej stronie barykady. Jak to - ich krew?!

I co pan na to?

- Tata jest dla mnie bardzo ważny, ale o politykę się sprzeczamy. Jest religijnym człowiekiem. Ale nie głosuje na nich, tylko na mnie - to jedyny pisowiec, który na mnie głosuje.

Pochodzi z biednej, wielodzietnej chłopskiej rodziny, rozkułaczonej. Zabrano im wszystko po wojnie. Urodził się w mazowieckiej wsi pod Wyszkowem, gdzie chyba wszyscy nazywają się Nitras i głosują na PiS. Tata zawsze mówi: „Szumin za PiS-em, ale całe Nadkole za tobą”. Bo z Nadkola, sąsiedniej wsi, była moja babcia. Ojciec jest tworem niepokornej Polski, która w komunie trzymała się wiary. Pryncypialny. Paradoks polega na tym, że ja jestem taki jak on, tylko żyję w innym czasie. Mając 15 lat, uciekłem z domu, do szkoły z internatem. Rodzice do mnie, że przecież w Połczynie jest liceum, a ja, że wolę technikum - byleby wyjechać. W Połczynie było tylko ogrodnicze, do takiego przecież nie pójdę.

Dlaczego? Jak udowodnił marszałek Kuchciński, po technikum ogrodniczym można sięgnąć nieba.

- Wolałem samochodowe, najlepsze technikum w Koszalińskiem. Lubię auta, ale męczyłem się, z natury jestem humanistą. Teoretycznie rozumiałem, jak działa silnik, ale nie bardzo wierzyłem, żeby mógł działać w praktyce. Poza tym żadnej dziewczyny w klasie. Wysoka cena wyrwania się z Połczyna, chociaż to cudowne miejsce.

PiS tysięcy Kuchcińskich,Zła dobrem nie zwyciężysz,Smętne żarty,Świst kosy,Wyszarpywanie wyborcze i Życie na kredyt

PiS tysięcy Kuchcińskich

Wyciągając poniekąd racjonalne wnioski ze swoich doświadczeń, w tym potknięć, Jarosław Kaczyński konsekwentnie zbudował system jednowładztwa. Na krótką metę skuteczny, ale do cna zepsuty.

   - To nie socjalizm, ale wypaczenia socjalizmu - broniła się w momentach kryzysowych władza PRL. Aż okazało się, że wypaczenia są tego socjalizmu istotą. Podobnie jest z pań­stwem PiS. To państwo zdegenerowane i źle zorganizowane, nietransparentne i nieudolne. Charakteryzująca arywistów pazerność jest w nim normą, a uznawanie przez funkcjona­riuszy władzy publicznego za prywatne jest standardem. Ka­czyński dla swej władzy i wygody stworzył system, którego efektem musiała być moralna degrengolada. Kuchciński, jego loty i kłamstwa nie są więc żadnym ekscesem ani występkiem. Są nieuchronnym skutkiem. Takiego właśnie państwa chciał Kaczyński. Takie też, unikając dawnych błędów, zbudował.

   W swojej pierwszej partii. Porozumieniu Centrum - jak sam przyznał - miał wielu ludzi „niezupełnie zdrowych na umyśle”. PC de facto mu potem ukradziono. „Niezupełnie zdrowych na umyśle” na kolejnym okrążeniu też nie unikał, ale wniosek wyciągnął inny. By partii mu już nigdy nie ukra­dziono, tworząc PiS, napisał statut partii prywatnej, która bę­dzie jego własnością do śmierci.

   Partii nikt mu już zabrać nie mógł, ale Kaczyński zoriento­wał się, że zbyt inteligentni lub niezależni, a szczególnie wy­posażeni w obie te cechy, często go zdradzają. Marcinkiewicz, Dorn czy Ujazdowski mogli mu ulegać, ale nigdy całkowicie. Na następnym okrążeniu zdecydował więc, że musi mieć wyłącz­nie miernych i niesamodzielnych, dyspozycyjnych absolutnie - Dudów, Morawieckich, Kuchcińskich czy Suskich. Od myśle­nia jest on. Reszta jest od nieprzeszkadzania i popierania.

   Po latach 2005-2007 Kaczyński wiedział także, że libera­lizm nie działa. Nikt nie docenił obcięcia przez niego podat­ków. Zrozumiał więc, że wybory wygrywa się socjalizmem, a nie liberalizmem, i zamiast ciąć podatki, dał ludziom gotów­kę. Proste. Do tego dał im poczucie, że mogą się zemścić na eli­cie. 500 plus zemsta okazało się formułą genialną.

W czasie rządów PO Kaczyński pojął, że elektorat nie ma żadnego apetytu na reformy. Co z tego, że podwyższenie wie­ku emerytalnego było dla państwa niezbędne, skoro prowa­dziło do utraty władzy. Żadnych reform - stało się jego credo.

Władza patrzy na ręce

Niektórzy mieszkańcy zaczęli zadawać prezydentowi Stalowej Woli pytania o to, jak wydaje publiczne pieniądze. Dziś mają na głowie policję, prokuraturę i skarbówkę.

Policjanci przyszli do mieszkania Andrzeja Bareły, skarbnika stowarzyszenia Nasze Miasto w Stalowej Woli (woj. podkarpackie). Blok z lat 70., czwarte piętro bez windy. - Policjanci spytali, czy to siedziba stowarzyszenia. Powiedziałem, że tak i zaprosiłem do środka - opowiada Bareła. Nasze Miasto założyła w grudniu 2017 r. paczka przyjaciół. Uzyskali wsparcie merytoryczne od sieci obywatelskiej watchdog - „Kontrolujemy rządzących” i ruszyli do akcji. W ciągu półtora roku zadali prezydentowi miasta Lucjuszowi Nadbereżnemu (PiS) i prezesom spółek miejskich ok. 70 pytań. Głównie w sprawie wydatkowania publicznych pieniędzy.

   W środku policjanci natknęli się od razu na duży kosz zabawek (córka była w przedszkolu) i kręcące się dwa wielkie kocury. - Powiedzieli, że są z wydziału przestępczości gospodarczej i dostali zlecenie, żeby sprawdzić, czym się zajmuje Nasze Miasto - relacjonuje wizytę Bareła. Poprosili o dokumenty stowarzyszenia. Powiedział, że ma je prezes Łukasz Banasik. Pytali, czyje to mieszkanie i na jakiej zasadzie jest udostępniane stowarzyszeniu. „Na zasadzie użyczenia. Nie stać nas na wynajem osobnego biura” - odpowiadał coraz bardziej skonfundowany Bareła. - Trochę mnie zaskoczyli tymi pytaniami, no bo nasza działalność nie wiązała się z niczym takim, żeby nas aż w taki sposób kontrolować - mówi zaskoczony przebiegiem rozmowy. „To gdzie się spotykacie?” - padło kolejne pytanie. „No, różnie” - odpowiedział ostrożnie.

Co wolno wojewodzie

Po kilku latach wytężonej pracy dla partii i rządu wojewodowie wychodzą z cienia i idą po więcej władzy.

Kajowa uroczystość wręczenia dyplomów dla samorządów walczących z „ideologią LGBT” w Lubelskim Urzędzie Wojewódzkim była może skromna, ale wojewoda Przemysław Czarnek zgrabnie nadał jej właściwy wymiar i uprzytomnił zgromadzonym, z jak groźnym przeciwnikiem przyszło im się mierzyć. „Od dłuższego czasu w Polsce dochodzi do próby rozbicia jedności narodu. To szatan. Nazywajmy rzeczy po imieniu. Jeśli szatan chce uderzyć w tę wspólnotę, to uderza w rodzinę. Jeśli zniszczy rodzinę, zniszczy naród” - oznajmił tuż przed rozdaniem pamiątkowych medali i dyplomów przedstawicielom najodważniejszych samorządów z Lubelszczyzny. „Za podjęte działania w celu ochrony instytucji rodziny przed zagrożeniami ze strony destrukcyjnych ideologii, poprzez włączenie się w akcję Samorząd wolny od ideologii LGBT” - głosi uzasadnienie zaszczytnego wyróżnienia.

   Warto zaznaczyć, że wojewoda Czarnek pierwszy medal powinien wręczyć samemu sobie, bo w walce z szatanem LGBT należy do pionierów. Świat nie jest jednak sprawiedliwy i zamiast medalu wojewoda miał proces za zniesławienie, tylko dlatego, że uznał Paradę Równości w Lublinie za promocję „zboczeń, dewiacji i wynaturzeń”. W toku postępowania wystosował coś w rodzaju przeprosin, ale na wszelki wypadek jego rzecznik doprecyzował, że Czarnek za nic nie przeprasza: „Wobec stosunkowo licznych, nierzetelnych komentarzy, w tym również prasowych, po wczorajszej ugodzie sądowej wojewoda lubelski podkreśla, że w myśl treści ugody NIKOGO NIE PRZEPRASZA ZA ANI JEDNO SŁOWO WYPOWIEDZIANE NA TEMAT MARSZU RÓWNOŚCI [pisownia oryginalna]. Z żadnego słowa się nie wycofuje. Zgodnie z zawartą ugodą wyraża jedynie ubolewanie, że jego intencje zostały źle zrozumiane przez niektórych odbiorców i przeprasza, że z tego powodu poczuli się urażeni”.

   Wojewoda - z wykształcenia prawnik - lubi wskazywać związki między homoseksualizmem a pedofilią. Boi się o kraj: „Jeżeli weźmiemy pod uwagę najgorszy problem, z jakim się mierzymy w Polsce, czyli zapaść demograficzną, to promowanie jednopłciowych związków, które nie są zdolne do wykonywania funkcji prokreacyjnej, jest sprzeczne z interesem społeczeństwa”. Lęka się nawet o siebie - podkreśla, że marsze równości wpływają nie tylko demoralizująco na dzieci, lecz i na rozwój psychiczny wojewody.

   Czarnek - poglądami bliski narodowcom - to postać reprezentatywna dla drugiego garnituru PiS ulokowanego w urzędach wojewódzkich. Nieoficjalnie słychać, że w jesiennych wyborach dostanie szansę, by wypłynąć na wody polityki krajowej; ma wszelkie dane po temu, by w polskim parlamencie zastąpić Krystynę Pawłowicz i Dominika Tarczyńskiego.

   Obecnych wojewodów na listach wyborczych PiS będzie więcej. Większość z tej szesnastki (14 mężczyzn i dwie kobiety, głównie z pokolenia 40- i 50-latków) tkwiła do tej pory na marginesie dużej polityki. W ich biogramach powtarza się „przegrał wybory do Sejmu”, „przegrał wybory do Parlamentu Europejskiego”, „przegrał wybory na burmistrza”; zanim zostali reprezentantami rządu w terenie, przeważnie byli radnymi. Dziś trochę o nich głośniej - opozycyjne środowiska samorządowe zgłaszają postulat likwidacji tego urzędu, a PiS odpowiada, że pozycję ustrojową wojewody należy wzmocnić.

   Wojewodowie reprezentują rząd na terenie województw, ale w tej kadencji wydaje się, że ich celem nadrzędnym jest przypodobanie się Jarosławowi Kaczyńskiemu. Wiadomo, że choć formalnie powołuje ich premier, to wskazuje prezes. Od ponad trzech lat wojewodowie wykazują aktywność w zawłaszczaniu kompetencji samorządów, ścigają się na symboliczne, czasami groteskowe gesty, jak upamiętnianie katastrofy smoleńskiej, brata prezesa, dekomunizację czy przeciwdziałanie szerzeniu ideologii, z którymi walczy partia.

Kościół w czasach zarazy

Aby zdjąć odium z Kościoła po wydarzeniach w Białymstoku i po homilii abp. Marka Jędraszewskiego o „tęczowej zarazie”, prawica ogłosiła, że w Polsce trwa wojna religijna.

Opowieść o tej wojnie zupełnie pomija sedno konfliktu. Spór o miejsce Kościoła i religii w państwie, społeczeństwie oraz w polityce rzeczywiście się toczy, ale wywołała go i napędza prawica kościelna i polityczna, nie zaś osoby LGBT, środowiska polityczne czy ruchy obywatelskie wspierające ich wołanie o równe prawa. To Kościół i prawica wybrali pole starcia, rozpętując kampanię przeciwko rzekomej „ideologii LGBT” i domniemanym „potężnym ataku na Kościół” z inspiracji wewnętrznych i zewnętrznych wrogów chrześcijaństwa. Kierunek natarcia wyznaczył sam Jarosław Kaczyński, czyli lider polityczny, a nie religijny. To celowe upolitycznienie sprawy LGBT pod kątem zbliżających się wyborów - ale też tej części Kościoła, która współpracuje z obecną władzą na tym polu.

   W roku wyborów parlamentarnych prezes PiS wziął udział w konferencji zorganizowanej przez diecezjalną Akcję Katolicką 25 kwietnia we Włocławku pod hasłem „Być Polakiem - duma i powinność”. To tam, w diecezjalnym muzeum, w ramach wywodów na temat patriotyzmu Jarosław Kaczyński wypowiedział słowa, które można odbierać jako wezwanie bojowe: „Następuje atak na Kościół, jakiego nie było w latach 90. Mam na myśli m.in. film »Kler« - i mamy do czynienia z bezpośrednim atakiem na rodzinę i dzieci: seksualizacja dzieci, ten cały ruch LGBT, gender. (…) To jest importowane, ale one dzisiaj rzeczywiście zagrażają naszej tożsamości, naszemu narodowi, jego dalszemu trwaniu i wobec tego polskiemu państwu”.

   Lider PiS postawił diagnozę i wskazał wroga. Reszta należy do propagandowego pasa transmisyjnego jego partii. I pas ruszył, a po Białymstoku i kazaniu abp. Jędraszewskiego - przyspieszył. Włączyła się część biskupów i księży. Przecież wybory już 13 października, trzeba zrobić, co się da, aby „zjednoczona prawica” utrzymała władzę. Dwa prawicowe tygodniki: „Do Rzeczy” i „Sieci” w czasie rozpoczynających się sierpniowych pielgrzymek jasnogórskich przypuściły histeryczny atak na wrogów Kościoła, zwłaszcza „lewicę”, która milczy o prześladowaniach księży i wiernych (Ludwik Dorn na s. 8 pisze, że konflikt na tle religijnym będzie dla lewicy wygodnym wątkiem kampanii wyborczej, bo jego zdaniem antyklerykalizm i antykatolicyzm to główne spoiwo powstałej niedawno koalicji).

   Ton ustawił Krystian Kratiuk w „Do Rzeczy”: obecna wojna z Kościołem w Polsce to fragment „wielkiej światowej rozgrywki, ostatecznej rozprawy z cywilizacją chrześcijańską”. Autor wylicza incydenty wymierzone w symbole religijne, duchownych rzymskokatolickich i wiernych. Do jednego worka wrzuca godne potępienia i kary przypadki agresji słownej, fizycznej, z napadami rabunkowymi i działaniami osób psychicznie niezrównoważonych.

Wykipiało

Był postacią wyjątkowo ponurą nawet jak na standardy „dobrej zmiany”. Mimo to trudno uznać odejście Marka Kuchcińskiego za wydarzenie nadzwyczaj istotne. Natura systemu władzy, któremu gorliwie służył, pozostaje bowiem niezmienna.

Niedawny spektakl z marszałkiem Kuchcińskim w roli głównej to w sumie typowa historia dygnitarza, który nadużył przywilejów władzy, wpakował swój obóz w wizerunkowe tarapaty i w efekcie został zmuszony do odejścia. Wiele takich miało już miejsce w przeszłości, niejedna przed nami. Nic zresztą nie wskazuje, aby afera samolotowa miała w istotny sposób wpłynąć na słupki sondażowe. Dokonując wymiany w fotelu marszałkowskim, PiS raczej dmuchało na zimne, niż ratowało swoją skórę w perspektywie wyborów. Zresztą tego typu ekscesy same w sobie nie zmieniają dynamiki politycznej, choć odkładając się, mogą w bliżej nieokreślonej przyszłości osiągnąć masę krytyczną i stać się źródłem prawdziwych problemów.

   Sam Kuchciński jest zresztą figurą równie pospolitą jak postępki, za które poleciał. Posłusznie wykonuje rozkazy. Bez szemrania realizuje partyjne wytyczne na powierzanych mu odcinkach. Nie widać po nim szczególnych ambicji, podobnie jak śladów wewnętrznej rozterki. O takich jak on potocznie mówi się „bierny, mierny, ale wierny”. Pełno ich od niepamiętnych czasów kręci się po politycznych gabinetach. Są na tyle przezroczyści, że można ich używać do wszystkiego. Równie dobrze mogą odgrywać role pozytywne, jak i negatywne. Choć sami mieliby pewnie problem z wytyczeniem etycznej granicy.

   I tak też było z Markiem Kuchcińskim. Odwołany marszałek na swój sposób uosabiał banalność zła, które „dobra zmiana” wyrządziła polskiej demokracji. Jego odejście niczego więc nie zmieni, skoro zły system trwa w najlepsze.

Szpiony i piony

Zagadkowa seria zatrzymań w Rosji oskarżanych o szpiegostwo - Polaka i trójki Rosjan - obniża i tak już niską reputację naszych służb. Mamy kryzys o skali nienotowanej od lat.

Najmocniej przebił się news o skazaniu za szpiegostwo przez moskiewski sąd Mariana Radzajewskiego, Polaka z Białegostoku. Za sprawą kryje się dramat człowieka, ojca siódemki dzieci, którego czeka 14-letnia odsiadka w łagrze o zaostrzonym rygorze. Jak twierdzą ci, którzy znają realia rosyjskiego systemu penitencjarnego, jeśli nie uda się go wyciągnąć, czeka go tam walka o życie. - Jako szpion będzie stał najniżej w hierarchii łagrowej, co z kolei znaczy, że znajdzie się na łasce i niełasce strażników oraz współwięźniów - mówi były oficer kontrwywiadu, który specjalizował się w akcjach przeciwko rosyjskim służbom. Niepokojące jest również to, że choć przypadek Radzajewskiego nie jest odosobniony, polskie władze najwyraźniej nie mają pomysłu, jak rozwiązać kryzys.

Sąd sądem...,Ośmiornica w samolocie,Pętla,Zło,Zdjęcia tygodnia,Moment zero,Niewysłany list,Brexit Borysa,Głową w system i Pogrom - słowo zakazane

Sąd sądem...

Oczywiście wyrok NSA to żaden dramat. Funkcjonariusze PiS nie wykonują wyroków, z którymi się nie zgadzają

Właściwie to skandal, że są jeszcze jakieś niezależne sądy i niezawiśli sędziowie. Nie dość, że wydają wyroki, to jeszcze takie, które nie podobają się władzy. W idealnym państwie PiS, do którego dziarskim krokiem od czterech lat zmierzamy, wszystkie wyroki sądów zgodne będą z oczekiwaniami władzy.

Oczywiście wyrok NSA to żaden dramat. Funkcjonariusze PiS nie wykonują wyroków, z którymi się nie zgadzają. To byłoby niesprawiedliwe. Ale przyznajcie, że sama taka sytuacja jest najzupełniej zbędna.
Władzy do niczego zmuszać nie wolno i takich wyroków być nie powinno. Chodzi o to, by słuszna wola prezesa i elity władzy spływała do mas bezboleśnie, miękko, wręcz jedwabiście, tak by nie wzbudzać niepotrzebnych emocji i by pismaki nie miały niezdrowej pożywki.

Oczywiście suweren wszystko rozumie. Suwerena to nic nie obchodzi i nie bulwersuje. A hałas, medialny hałas, jest niepotrzebny. Prezes hałasu nie lubi, hałas go męczy, zwłaszcza latem, gdy gorąco i okna na oścież pootwierane.

W sumie nic strasznego się nie stało. W państwie PiS oddani ludzie partii zawsze trwają na posterunku. Należy do nich skromny, dotąd szerzej nieznany szef Urzędu Ochrony Danych Osobowych Jan Nowak.
Jan Nowak to człowiek wolny od obciążającego umysł wykształcenia prawniczego i w ogóle (nie) „wyróżniający się wybitną wiedzą prawniczą”, polityk i były radny PiS dzielnicy Warszawa Wola, namaszczony przez Nowogrodzką i samego prezesa. Dodawać nie trzeba, że Nowak jest - jak każe ustawa - całkowicie apolityczny.

Wszystkie stłuczki Kamila D.

Kiedy jest źle, rusza na Śląsk, do domu, do rodziców, po spokój. To tam kieruje się swoim BMW, mknie autostradą, mając 2,6 promila alkoholu we krwi.

Życie mija od wkłucia do wkłucia, marnego posiłku zwracanego po chwili, ale też na spotkaniach, rozmowach: wyjdziemy z tego wszyscy, będzie dobrze, w ręce coś strzyka, pewnie są już przerzuty. Na głowie nie ma włosów, w głowie jest świadomość: jak nie teraz, to może nigdy”. Piotrowi Mucharskiemu w książce „Wygrać życie” powie: „Choroba to moment, w którym można pokochać życie”. Książka, łamiąca społeczne tabu, irracjonalny lęk przed rakiem, szybko staje się bestsellerem. Z Kamila Durczoka, telewizyjnej gwiazdy, czyni kogoś bliskiego tysiącom chorych, intymnego doradcę, przewodnika. Ale tamto doświadczenie obudziło w nim - napisze później - „zachłanność na życie, której wcześniej się po sobie nawet nie spodziewałem”. Bo jeśli gdzieś szukać powodów tego, co się z nim dzieje - twierdzą ci, którzy jeszcze chcą o nim mówić - to ciepły maj w Gliwicach, oddział onkologii, mała, jasna sala, łóżko i godz. 5.12, kiedy pielęgniarka wyciąga z jego ręki wenflon po ostatniej w życiu chemii.

Oskarżeni prokuratorzy

Za poprzednich rządów PiS prokuratury używano do ścigania politycznych przeciwników. Teraz - do ochrony politycznych mocodawców.

Prokuratura nie zajmie się z urzędu wyjaśnieniem, czy politycy PiS działali w zmowie z Markiem Falentą w sprawie nagrywania rozmów w restauracjach. Prokuratorzy uznali, że skoro sam nie składa doniesienia - to nie ma po co go przesłuchiwać. Prokuratura nie zajmuje od pół roku stanowiska w sprawie wszczęcia sprawy z doniesienia austriackiego dewelopera Geralda Birgfellnera o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Jarosława Kaczyńskiego i spółkę Srebrna. Nie zajęła się wątkiem ew. wyłudzenia przez Jarosława Kaczyńskiego od Birgfellnera 50 tys. zł. Nie bada roli prezesa NBP Adama Glapińskiego w tzw. aferze KNF (bank za złotówkę). Wcześniej umorzyła sprawę o „głosowanie kolumnowe” w Sejmie, niepublikowanie wyroków Trybunału Konstytucyjnego przez premier Szydło itd., itp.

   Prokuratorzy zostali sprowadzeni do roli wykonawców poleceń. Działa metoda kija i marchewki: nieposłuszni są szykanowani, posłuszni korumpowani stanowiskami, nagrodami, dodatkowo płatnymi funkcjami. Właśnie ukazał się drugi już raport opozycyjnego Stowarzyszenia Prokuratorów Lex Super Omnia (LSO) o sytuacji w ich resorcie. Opisuje represje i ofiary, a z drugiej strony - wymienia nazwiska, funkcje, zarobki i awanse beneficjentów systemu, nazwanych w raporcie „królami życia”. Prokuratorzy starszej daty mówią, że młode pokolenie prokuratorów, urodzonych w latach 80., jest już na wejściu nastawione na karierę osiąganą posłuszeństwem. Albo: czują się zbrojnym ramieniem partii rządzącej, i są z tego dumni.

   Prokuratura, która - według ustawy - „stoi na straży praworządności”, jest chorym organem wymiaru sprawiedliwości. Obecna władza oddała rządy nad nią ministrowi sprawiedliwości, czyli sobie. Zniosła konkursy na stanowiska funkcyjne i wymieniła kadry kierownicze. Każdy przełożony, łącznie z prok. generalnym Zbigniewem Ziobrą, może dowolnie sterować każdym śledztwem. Dla prokuratorów przywiązanych do praworządności i zasady prokuratorskiej niezależności - to upokorzenie i zawodowa degradacja.

   Niektórzy mają tego dość. W maju Zgromadzenie Prokuratorów Prokuratury Regionalnej w Krakowie przyjęło uchwałę: protestują w niej m.in. przeciwko ograniczeniu ich niezależności, „wpływaniu na decyzje procesowe, z pominięciem obowiązującej drogi służbowej”. To wydarzenie bez precedensu: oficjalny organ samorządu prokuratorskiego skrytykował zwierzchników i ujawnił mechanizm manipulowania śledztwami.

   Mariusz Krasoń, jeden z krakowskich prokuratorów, który głosował za uchwałą, wyjaśnia, że chodzi o telefony, rzadziej pisma, z Prokuratury Krajowej czy Regionalnej do szefów prokuratur niższych szczebli, w których prokuratorska góra przekazuje swoje życzenia na temat śledztw. Pomija przy tym prokuratora nadzorującego śledztwo. - W ten sposób godzi w jego niezależność. A góra unika odpowiedzialności - mówi prokurator Krasoń.

PiSancjum

Afera z „latającym marszałkiem” Markiem Kuchcińskim zwróciła uwagę na to, że ekipa PiS cieszy się władzą i przywilejami jak żadna inna w III RP.

Dygnitarze „dobrej zmiany” uwielbiają latać luksusowymi samolotami, rozbijać się (czasem dosłownie) drogimi limuzynami, przecinać wstęgi, wkopywać kamienie węgielne i pokazywać ludowi splendor władzy. Jak to jest, że ekipa, która miała być bliżej ludu i kierować się narzuconą przez Jarosława Kaczyńskiego skromnością, nie może się powstrzymać przed ostentacyjnym konsumowaniem przywilejów?

Odloty Kuchcińskiego

Afera wybuchła, gdy pod koniec lipca okazało się, że marszałek Sejmu zabierał na pokład luksusowego gulfstreama, którym latał z Warszawy na Podkarpacie, żonę, synów i córkę. Zaczęło się od ujawnienia jednego lotu, potem mowa była o kilku, na koniec marszałek przyznał się do 23 podróży.

   Na początku władza szła w zaparte, Kancelaria Sejmu zarzekała się, że rodzinne wycieczki Air Kuchciński nie zwiększały kosztów, a wiceszef PiS Ryszard Terlecki mówił, że „nie dzieje się nic nadzwyczajnego”. Zajęcie się sprawą wymusiła podobno interwencja Kaczyńskiego. Kuchciński wpłacił na cele charytatywne koszty 23 podróży żony i dzieci (dziwnym trafem wyszło 15 tys. zł, dokładnie tyle, ile Kuchciński zadeklarował oszczędności w oświadczeniu majątkowym). PiS obiecał zaś nowe przepisy, które umożliwią oficjelom podróże z rodzinami na podstawie rynkowych stawek. W poniedziałek przyciskany przez partyjnych kolegów Kuchciński przeprosił. Przyznał się też do jednego lotu powrotnego, którym z Rzeszowa do Warszawy leciała żona bez marszałka, i obiecał pokryć jego koszt w całości - 28 tys. zł.

   To miało zamknąć sprawę, ale nie zamknęło. Po pierwsze dlatego, że nowe reguły, zamiast przywrócić normalność, legalizują patologię. W oficjalnych lotach o statusie HEAD mogą latać tylko osoby wchodzące w skład delegacji, czyli oficjele i obsługujący ich personel. Podczas wizyty zagranicznej marszałka w delegacji może być jego żona, ale powrót z marszałkiem do domu już nie wchodzi w grę (na marginesie: co z ubezpieczeniem „prywatnych” pasażerów?). Po drugie, podróż o statusie HEAD to dużo droższa sprawa niż zwykły lot rejsowy: samolot zapasowy, załoga, obsługa lotniska, próbne loty, testy sprawności, korytarz bezpieczeństwa w powietrzu. Po trzecie, na jaw codziennie wychodzą nowe, bulwersujące szczegóły. Kuchciński leciał też z synem wojskowym śmigłowcem Sokół. Marszałek łącznie odbył około 100 powietrznych podróży w ciągu 16 miesięcy. W piątek 9 sierpnia późnym wieczorem sprawą ma się zająć Sejm, już w weekend dymisja Kuchcińskiego wisiała w powietrzu.

   Gdyby marszałek tylko sam wracał do domu, pewnie dużej sprawy by nie było, bo na podobne podróże pozwalały sobie poprzednie ekipy (choć raczej premierzy niż marszałkowie). Do domu latała Beata Szydło, Donaldowi Tuskowi przez pięć lat wyliczono 175 lotów między Gdańskiem a Warszawą. Ale z podróży marszałka regularnie korzystała rodzina, a nie jest to jedyny przejaw skłonności nowej władzy do przepychu.

   To PiS zresztą przeciął nierozwiązaną od lat sprawę samolotów dla VIP. Poprzednie rządy bały się oskarżeń o szastanie publicznymi pieniędzmi, PiS nie miał takich oporów. Kierowane przez Antoniego Macierewicza Ministerstwo Obrony dwa lata temu zdecydowało o zakupie dwóch gulfstreamów i trzech boeingów 737-800 za łącznie 2,5 mld zł, nie licząc VAT. To prawie o miliard więcej, niż przewidywał rządowy program. Boeingi rząd kupił bez przetargu, co oprotestowała opozycja i konkurencja.

Nie tylko samoloty ściągały problemy na polityków PiS. Dużo więcej było słychać o samochodach, ze względu na serię wypadków rządowych limuzyn, na czele z niewyjaśnioną kolizją kolumny Beaty Szydło z lutego 2017 r., w której premier została ranna. W kolizjach uczestniczyły auta z kolumn Andrzeja Dudy, Kuchcińskiego czy Macierewicza. Tylko od grudnia ub.r. do kwietnia 2019 r. ujawniono 11 uszkodzeń rządowych aut, których naprawa kosztowała 133 tys. zł. Za samą naprawę - jak pisała Szydło - po „drobnej stłuczce” z nią na pokładzie z jesieni minionego roku trzeba było zapłacić 135 tys. zł.

   Koszty generują przede wszystkim zakupy nowych samochodów. Dygnitarze PiS nie zadowolą się byle czym. W 2017 r. dla ośmiu ministerstw, urzędów wojewódzkich i innych jednostek administracji w przetargu zakupiono 258 aut za 30 mln zł.

   Nie powinno nikogo oburzać, że władza używa służbowych samochodów. Dobrze by jednak było, gdyby kupowała nieco skromniej. Na dniach Służba Ochrony Państwa rozstrzygnie przetarg na 25 nowych aut. Osiem limuzyn to szczyt marzeń motoryzacyjnych maniaków: 340 koni, fotele skórzane, wentylowane i podgrzewane, z regulacją odcinka lędźwiowego, i lodówka na pokładzie. Kryteria okazały się tak wygórowane, że do przetargu stanęły tylko BMW i Mercedes. Za jedną rząd chce zapłacić 600 tys. zł (!).

   Kancelaria Sejmu ma w swojej flocie 75 samochodów, z czego sześć dokupiła dwa lata temu. Dla posła Edwarda Siarki z PiS to wciąż mało. Na komisji regulaminowej postulował: „Już dość ograniczeń. Trzeba przestać się bać tabloidowych komentarzy, że kupujemy nowe samochody dla Sejmu”, według Siarki „praca posłów jest w praktyce paraliżowana” przez brak aut.

   Łatwiej mają ministrowie i ich zastępcy, którzy limuzyny mają do dyspozycji. Ostatnio „Super Express” przyłapał wiceministra cyfryzacji Adama Andruszkiewicza, byłego prezesa Młodzieży Wszechpolskiej, jak wsiadał do limuzyny z narzeczoną, innym razem podrzucił ją na dworzec. Korzystanie z rządowej limuzyny nie wyklucza zresztą rozliczania sejmowej kilometrówki. Zastępca koordynatora służb specjalnych Maciej Wąsik, choć ma do dyspozycji służbowe auto, to w zeszłym roku pobrał z Kancelarii Sejmu 25 tys. zł. Jak policzyli dziennikarze, musiałby pokonywać 7 tys. km miesięcznie, by wyjeździć taką kwotę.

Opozycjo, przestań zrzędzić

Na konserwatywnej kotwicy Koalicja Europejska nigdy nie popłynie do zwycięstwa nad obozem władzy

Jeśli chcemy, by wszystko po­zostało tak, jak jest, wszyst­ko musi się zmienić” - ten słynny cytat z „Lampar­ta” Giuseppe Tomasiego di Lampedusy powinni wytatuować so­bie wszyscy ci, którzy pragną przerwać dryf Polski z kręgu krajów cywilizacji zachodniej w kierunku mentalnej i po­litycznej czarnej dziury

   Media opozycyjne są oskarżane o to, że często w niezbyt wyrafinowa­ny sposób straszą PiS-em. To strasze­nie jest głęboko uzasadnione. Nie było w najnowszej historii Polski partii, któ­ra traktowałaby III Rzeczpospolitą jak ziemie okupowane. Problem w tym, że media i politycy opozycji straszą nie­właściwą część elektoratu.

   W opozycyjnym mainstreamie panu­je magiczne myślenie, że pomimo libe­ralnych deklaracji światopoglądowych ponad połowy społeczeństwa można wciąż politykę prowadzić w taki sposób, jak 15 lat temu. To gorzej niż zbrodnia, to błąd. Na konserwatywnej kotwicy Koalicja Europejska nigdy nie popłynie do zwycięstwa nad obozem władzy.

   Dopóki Platforma była w stanie wy­grywać z PiS, dopóty grzechy były jej wybaczane. Większość wyborców po­pierała ją nie dlatego, że znajdowała w niej coś szczególnie atrakcyjnego, ale w obawie przed tym, co może nadejść zamiast niej. Kolejne wyborcze klęski ten atut wytrąciły z ręki. PO nie zapew­nia już swoim wyborcom tego, że Ka­czyński nie będzie rządził. Przeciwnie, dziś gwarantuje rządy PiS na całe lata.

   Platforma Obywatelska musi wyciszać kwestie światopoglądowe, żeby zacho­wać wewnętrzną spójność. Maksimum tego, na co było ją stać pod koniec rzą­dów, to wprowadzenie dofinansowania in vitro. Rozmydloną ustawę o związ­kach partnerskich Sejm odrzucił m.in. głosami 41 posłów Platformy. Liberalizm PO na poziomie polityki krajowej okazał się całkowicie bezobjawowy.

   Dla rówieśników Schetyny niewyrazistość programowa i lawirowanie są być może do zaakceptowania. Łatwo im przychodzi snucie paraleli między obecną sytuacją a PRL. Dla „młodych”, którzy poprzedniego ustroju nie znają, emocje rodziców są anachronizmem, zrzędzeniem „starych”. To, czy mają ra­cję, czy nie, jest drugorzędne, po prostu nie da się ich słuchać.

   W przedziale wiekowym 30-39 lat Koalicja Europejska wygrała z PiS 39 do 34 proc., w przedziale 40-49 lat - 45 do 37 proc., we wszystkich innych grupach wiekowych KE przegrała. To cieka­we, bo pokazuje, że 500+, które przede wszystkim dotyczy właśnie tej grupy, wcale nie jest decydującym czynnikiem w kwestii politycznych wyborów. Po-

działy kulturowe są istotniejsze niż interes własny. W USA republikanie od lat zgarniają głosy working class odwołaniami do patriotyzmu i religii, mimo że ta realnie traci na serwowanych przez nich ulgach podatkowych dla najbogatszych.

   Młodzi rodzice mogą pobierać 500+, ale zagłosują zgodnie ze swoim sumie­niem. Problem polega na tym, że wielu z nich nie widzi formacji, która operu­je ich wartościami i ich językiem. Część z nich dokona zimnej kalkulacji i z zatka­nym nosem poprze kandydatów Koalicji, wielu zostanie w domach, mając poczu­cie, że nie można wiecznie ulegać moral­nemu szantażowi.

   Głosowało tylko 27 proc. dwudziesto­latków. Bo też ile można popierać tych, którzy sygnalizują, że mają cię kom­pletnie gdzieś? Średnia wieku polskich europosłów, jak policzyło OKO.press, wynosi 56 lat, to najstarsza krajowa re­prezentacja w europarlamencie. Dla po­kolenia najmłodszych wyborców obłuda, którą przesycone jest nasze życie poli­tyczne, jest najtrudniejsza do zaakcep­towania. Chcą jednoznaczności, wręcz radykalizmu.

   Wybory coraz częściej wygrywa się w sieci - także na wsi, nie tylko w metro­poliach - bo dostęp do taniego internetu w telefonie stał się dobrem powszech­nym. Żeby zaistnieć w sieci, nie wystar­czy mieć konta na Twitterze, jak pokazał przykład Bronisława Komorowskiego. Tu trzeba być „jakimś”, nawet kontro­wersyjnym. Sobą czy raczej jakąś wersją siebie. Nie starać się zadowolić wszyst­kich, bo wtedy nie zadowoli się nikogo.

Modlitwa za seks

Unikanie kobiet, umartwianie i sport - tymi metodami młodzi klerycy mają walczyć z popędem. Seksualność to w polskich seminariach temat tabu. Jednak pod wpływem pedofilskich skandali wokół tematu robi się coraz głośniej.

A jak te sprawy? - usłyszał Kamil podczas pierwszej rozmowy z kierownikiem du­chownym. W pierwszym momencie nie zrozumiał, o co chodzi. - Jakie sprawy? - zapytał. - No „te” - zrozumiał, że kierow­nik duchowny pyta o seks, ale ma kłopoty z głośnym wypowiedzeniem tego słowa. Odpowiedział, że w porządku. Przez pięć lat seminarium to była właściwie jedyna rozmowa na temat seksualności.

   W programie seminarium nie ma czegoś takiego jak edukacja seksualna. Od przełożonych zależy czy prowadzone są jakie­kolwiek zajęcia na ten temat. Najczęściej rzecz sprowadza się do indywidualnych rozmów z kierownikami duchownymi.

   - Dwie rozmowy rocznie. On jeden, nas siedemdziesięciu - wspomina Andrzej, absolwent seminarium zakonnego.

   - Zdanie wytrych brzmiało, że każdy jest odpowiedzialny za własną formację. Czyli ma radzić sobie sam.

   Seweryn Mosz, były zakonnik, karmelita bosy, twierdzi, że w większości przypadków kierownicy duchowni nawet gdyby chcieli, nie potrafiliby pomóc podopiecznym, bo byli do tego kompletnie nieprzygotowani. - Miałem wrażenie, że dla nich to najbardziej niewdzięczna praca, do której kierowani są jak za karę; kiedy do niczego innego się nie nadają.

   I są produktem feudalnego, seminaryjnego systemu, w którym o relacjach partnerskich nie ma mowy, a tym, co liczy się naj­bardziej, są dyscyplina i zachowanie regulaminu. W stosunku do alumnów powtarzają schematy, które znają ze swoich lat semina­ryjnych - zamiast zrozumienia i integracji popędu, tłumienie i wy­parcie. Niedawno ks. prof. Walerian Słomka wyrokiem sądu mu­siał przeprosić swoją ofiarę - mężczyznę, który jako 13-latek został przez niego dwukrotnie zgwałcony (czyn uległ przedawnieniu).

Ks. Słomka był współtwórcą i wieloletnim wykładowcą Instytutu Teologii Duchowości na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie kształci się przyszłych opiekunów duchownych.

   Idąc do seminarium, młodzi chłopcy nie do końca są świadomi, co odrzucają. Często pochodzą z konserwatywnych, wiejskich, religijnych rodzin, gdzie seksualność dziecka jest tabu. Otacza ją wstyd i milczenie. Potem katecheza. Wreszcie seminarium - sześć lat życia pod kloszem i wychowania w przekonaniu, że zostali wybrani przez Boga, mają misję do spełnienia. Pod warunkiem że zrezygnują z własnej seksualności. Nie są uczeni, jak radzić sobie z pragnieniami i popędami. W teorii celibat nie powinien być ucieczką od seksualności, ale jej sublimacją. Uczuć nie wol­no tłumić, bo to prowadzi do ich deformacji. W praktyce rada ojców duchowych brzmi najczęściej: módl się do Matki Bożej i wytrzymaj.

   Jak pisze Eugen Drewermann, ksiądz, psycholog i wieloletni te­rapeuta księży i zakonnic mających zaburzenia osobowości zwią­zane z celibatem, autor głośnej książki „Kler. Psychogram ideału”: „Kościół, gdziekolwiek może sobie na to pozwolić, zaszczepia już ludziom dorastającym swój wielowiekowy strach przed ciałem, przed popędem płciowym, przed osobistymi odczuciami. Kościel­na recepta pedagogiczna jest doprawdy odkrywcza: Odwrócenie uwagi! Odwrócenie uwagi od samego siebie? Ucieczka od innych ludzi - kontrola ze strony grupy jako ochrona!”.

Co powie PiS

Od blisko dwóch dekad polska polityka kręci się wokół partii Jarosława Kaczyńskiego, czego skutki dla innych ugrupowań i życia publicznego są coraz bardziej dewastujące. Czy ta logika jest do odwrócenia?

To przede wszystkim PiS określa horyzont pol­skich spraw. Jarosław Kaczyński wyznacza gra­nice, poza które inne partie obawiają się wyjść - w sprawach ekonomicznych, socjalnych, obyczajowych, prawnych, historycznych, reli­gijnych. Poglądy PiS i elektoratu tego ugrupo­wania decydują o wizjach, programach, a nawet o zawieranych przez opozycję sojuszach, czego przykładem ostatnio rejterada PSL z koalicji i lęk Platformy, aby Kaczyński nie uznał jej za lewicę. Bo metki w Polsce rozdaje tylko lider PiS.

   Zjawisko to dotyczy niezliczonych kwestii. PiS nie pozwala nawet zacząć rozmowy na temat waluty euro. Jeżeli Zbigniew Ziobro zaostrza po swojemu Kodeks karny, to nie wolno się temu jasno sprzeciwić, bo widocznie suweren tak chce, a obecnie rzą­dzący mają z ludem specjalny układ. Jeśli PiS gromi za LGBT, to należy przestać o tym mówić, aby nie drażnić. Nie wolno używać terminu „związek partnerski”, bo PiS się zirytuje, trzeba szukać nowej nazwy (w końcu nie znaleziono, choć podobno usilnie w Platformie szukano).

   Jeżeli Kaczyński broni Kościoła, trzeba zaprzestać walki z pa­tologiami tej instytucji, bo to niewydajne. Jeśli Kaczyński zaczął czcić żołnierzy wyklętych, to nie wolno mu się w tym opierać  i lepiej głosować za stosownymi uchwałami Sejmu albo się po cichu wstrzymywać. Jeżeli PiS uznaje, że obrona praworządno­ści w Polsce przez Unię Europejską to wynik knowań opozycji i zdrady, wypada zrobić wszystko, aby zatrzeć takie wrażenie, np. przez ukaranie niewłaściwie głosujących opozycyjnych europosłów. Lepiej unikać tematu węgla, bo górnicy zaraz poskarżą się PiS-owi. Niewskazane jest ruszanie w jakimkolwiek względzie sfery wsi i rolnictwa, ponieważ rolnicy ostatecznie już opuszczą PSL i przeniosą się do PiS. Chce Kaczyński przekopać Mierzeję Wiślaną, to lepiej mu odpuścić, bo tu chodzi o „Ruskich”, a wia­domo, że PiS ma na nich wyłączność, cała zaś reszta jest (także w wielu innych sprawach) „niewiarygodna”. Kryteria wiarygod­ności opozycji określa rzecz jasna Kaczyński.

   Nie wolno drążyć kwestii aborcji, gdyż PiS się rozjuszy i wezwie swój elektorat z „pasa biblijnego”. Trzeba chwalić 500 plus bar­dziej niż Kaczyński i Morawiecki, bo jeszcze ktoś pomyśli, że ma się tu jakieś wątpliwości. Wypada się pokajać za podwyższenie wieku emerytalnego, ponieważ Kaczyński będzie wmawiał, że Platforma znowu ten limit podwyższy. Opozycja krytykuje roz­maite rozwiązania proponowane przez władzę, ale potem gło­suje za nimi w Sejmie, „bo inaczej PiS nas zatłucze”. Nie jedzie się na demonstrację przeciw przemocy, bo „nie chcemy dawać PiS-owi pretekstu do wojny światopoglądowej”. Nie ma choć jednej koncepcji sięgającej poza utarte od lat koleiny, ponie­waż PiS najpewniej to skrytykuje, wyśmieje, wyszydzi i napuści swoją propagandę. Każdy dobry pomysł opozycji PiS ukradnie. Bez sensu jest licytacja z rządzącymi, bo Kaczyński tę licytację wygra. Opozycja nie ma liderów, programu, charyzmy - bo tak twierdzi PiS.

Odział zamknięty

Znikają łóżka i oddziały. Pacjent w niepewności, gdzie go położą. Lekarz się zastanawia, czy mu zapłacą, a dyrektor szpitala - czy mu inny dyrektor tego lekarza nie podkupi

Małgorzata Święchowicz

Atmosfera fatalna. Na od­działach powszechne na­rzekanie, że pracy za dużo, pieniędzy za mało. I rozmowy o tym, czy szu­kać sobie pracy gdzie indziej - mówi Dariusz Skłodowski, prezes Szpita­la Miejskiego w Sosnowcu. Jest już po spotkaniu ze związkowcami i po nara­dzie z ordynatorami. W szpitalu nerwo­wo, bo wypłaty dostali tylko etatowcy, dla tych na kontraktach - lekarzy, po­łożnych i pielęgniarek - zabrakło.

   To nie jest mały szpital, rocznie 19 tysięcy przyjęć. Gdy niedawno odda­wano blok operacyjny z sześcioma sa­lami i świetnym sprzętem, mówiło się, że jest najnowocześniejszy w regionie. Później było głośno już tylko o tym, że 39-latekz siną nogą czekał tu na przyję­cie dziewięć godzin, aż zmarł. Podobne dramaty zdarzają się w tym samym cza­sie w innych szpitalach: na izbę przyjęć w Wodzisławiu trafia 35-latek z zawa­łem, przez 11 godzin zastanawiają się, gdzie go położyć, umiera. W Zawierciu 21-letnia kobieta z podejrzeniem uda­ru czeka, czyją przyjmą, a gdy w koń­cu przyjmują, już nie ma z nią kontaktu, nie odzyskuje przytomności.

   Prezes Skłodowski mówi, że przy ta­kich niedoborach w szpitalach rośnie ryzyko błędów, tragedii. Nie ma kim ob­sadzać dyżurów, często wystarczy, że je­den lekarz nie przyjdzie i wszystko się sypie. Brakuje też pielęgniarek, położ­nych - szpital w Sosnowcu potrzebo­wałby około 60. Tylko gdzie je znaleźć? A gdyby się udało, to skąd wziąć pienią­dze na płace? Szpital stracił płynność fi­nansową. Jest niepewność. Liczenie na kredyt, żeby tylko odsunąć od szpitala widmo komorników.

   - To, co teraz dostajemy z NFZ, nie wystarcza nawet na wynagrodzenia, nie mówiąc o zakupie leków, niezbędnego sprzętu - mówi prezes Skłodowski. I wy­licza: leczenie jednego pacjenta kosztuje tu średnio 4,2 tys. zł, a NFZ płaci 2,8 tys. Automatycznie na koniec roku mają za­dłużenie w wysokości 26 mln zł.

Na to, że z tego, co daje NFZ, nie spo­sób się utrzymać, narzeka większość dyrektorów szpitali powiatowych, o których często mówi się: szpitale pierwszej linii, frontowe. Gdy jesienią 2017 roku w wyniku rządowej reformy powstawała sieć, dla tych frontowych to była nadzieja - spośród 957 szpitali działających w kraju w sieci znalazły się 594, w tym wszystkie powiatowe.

- Sieć wydawała się gwarancją bezpie­czeństwa. Padały rządowe zapewnienia o pełnym finansowaniu - mówi Włady­sław Perchaluk, który kieruje Centrum Zdrowia w Mikołowie i jest prezesem Związku Szpitali Powiatowych Woje­wództwa Śląskiego.

   Miało być tak dobrze. A jak jest? Po­kazuje arkusz: przyjęcie kobiety na oddział patologii ciąży, pięć dni na ob­serwacji, diagnostyka, w sumie koszt ponad 2,3 tys. zł, NFZ daje 1567. Od­dział chorób wewnętrznych - pacjent leży tydzień, koszt pobytu i diagnosty­ki to ponad 2,5 tys. zł, a NFZ daje o po­nad tysiąc mniej. Albo ciężki przypadek z neurologii: pacjent leży prawie mie­siąc, koszt szpitala rośnie do ponad 13,5 tys. zł, NFZ daje tyle, że są dziewięć ty­sięcy na minusie.

   Żałują, że wyceny nie rosną w takim tempie jak wszystko wokół: rachunki za prąd, usługi outsourcingowe - przy­gotowanie posiłków, pranie, sprzątanie, transport, ochrona - za to w ostatnim czasie trzeba już płacić od 20 do nawet 50 proc. więcej.

   - Dopóki nie byliśmy w sieci, nie mieli­śmy długów, a w ubiegłym roku już 3 min zł - mówi Leszek Kubiak, prezes szpita­la w Pyskowicach koło Gliwic. Zdarza się, że brakuje mu, żeby zapłacić za dyżury. A każdy poślizg w wypłatach to oczy­wiście pogorszenie nastrojów, które są już i tak złe, bo choć rząd przyznał pod­wyżki pielęgniarkom i lekarzom, to nie zagwarantował na to tyle środków, ile potrzeba. Z kolei inne grupy, wiedząc, że tamtym przyznano, też chcą, a dla nich to już w ogóle nie wiadomo, skąd wziąć. Podwyżek domagają się fizjoterapeuci, technicy radiologii, laboranci.

   - Z kimkolwiek teraz rozmawiam, mówi: chyba odejdę ze szpitala. Jest nerwowo, niepewnie - opowiada dr Radosław Matusz, laryngolog. Pra­cował w szpitalu w Złotoryi, ale 1 kwiet­nia zamknięto oddział laryngologii. Później kartki z napisem „Oddział za­mknięty” trzeba było powiesić jeszcze na drzwiach pediatrii, neonatologii, po­łożnictwa. Niedawno dwa z nich udało się znów otworzyć, ale już nie laryngo­logię. Branżowe portale wciąż donoszą o nerwowych ruchach w szpitalach: od­działy się na chwilę zawiesza, odwiesza albo w końcu zamyka na głucho. Z braku pieniędzy albo rąk do pracy.

   - Najpierw są tylko pogłoski, że chyba zamkną, że są jakieś narady z NFZ - opo­wiada dr Matusz. Pracownicy nie wie­dząc na czym stoją, odchodzą. - U nas na oddziale było pięciu laryngologów, nagle zostało dwóch - szef i ja. A zabiegów tyle samo co wtedy, gdy był cały zespół. Dyżu­ry udawało się obstawiać tylko dlatego, że szef nie brał urlopu, a mnie wypychał, jak widział, że już ledwo żyję.

   Gdy w końcu zapada decyzja o za­mknięciu oddziału, trzeba to powiedzieć zespołowi, pacjentom, wstrzymać przy­jęcia, obdzwonić tych, którzy byli zapi­sani na zabiegi. - A u nas w regionie na zabiegi laryngologiczne czeka się rok, na­wet i dwa lata, więc pacjenci byli wściekli. Jedni zagryzali zęby, innym jednak pusz­czały nerwy, krzyczeli - mówi dr Matusz.

Jastrząb chowa pazury

Zawsze odcinał się od polityki. Jako ekonomista rygorystycznie domagał się stabilności finansów państwa. I nagle Andrzej Rzońca przygotowuje dla PO program, który kosztować ma kolejne 30 mld zł, a z podwyżką dla nauczycieli nawet 40. Liberał przebrał się za populistę?

Rzońca obiecuje to wszystko w programie „Niższe podatki - wyższe płace”. Każdy inny byłby w tej roli bardziej wiary­godny. Ale on? - Chcieliśmy, aby autor naszego programu dawał rękojmię, że wie, co trzeba zrobić, żeby zapewnić Polsce rozwój. Bo to o rozwój chodzi, nie o rozdawnictwo. Transfery nie zapew­nią Polsce bogactwa - zapewnia Izabela Leszczyna, posłanka PO. I dodaje języ­kiem PiS: - To nie koszt, to inwestycja.

   Swoje polityczne zaangażowanie sam Andrzej Rzońca komentuje tak: - Gdyby PiS był normalną partią, z którą się nie zgadzam, ale która przestrzega reguł gry, to nawet życzyłbym jej, żeby musia­ła zmierzyć się z tym bałaganem, który naszemu krajowi zafundowała w niemal każdej sferze. Spokojnie patrzyłbym, jak zasłużenie tonie. Ale PiS nie jest normal­ną partią. W kolejne cztery lata domknie swój autorytarny przewrót: do końca przejmie sądy i rozprawi się z wolnymi mediami. Dlatego każdy, kto może sobie na to pozwolić, a ja szczęśliwie mogę, po­winien się temu aktywnie przeciwstawić.

   Czy to ma znaczyć, że za każdą cenę? Także za cenę ruiny finansów państwa?

- Jestem wśród ostatnich osób, które były­by gotowe przyłożyć rękę do destabilizacji finansów publicznych - zapewnia. - Cała moja działalność zawodowa i naukowa o tym świadczy. Moja przygoda z polityką jest tylko epizodem. Reguły wydatkowej, trzymającej na wodzy wydatki państwa, zapowiada strzec jak niepodległości.

Rzońca tak gra, jak przeciwnik pozwa­la. Więc powtarza zapewnienia, że „nic, co dane, nie będzie odebrane”, ale do­rzuca drastyczną obniżkę podatków PIT dla wszystkich pracujących, z obecnych 18 i 32 proc. na 10 i 24 proc. Zapewnia, że bardziej poprawi to sytuację finanso­wą ubogich niż bogatych, bo bogatym nawet w biednym kraju żyje się dobrze. Biednych zaś wypycha do szarej strefy potężny klin podatkowy, czyli różnica między tym, co dostają na rękę, a fak­tycznym kosztem dla pracodawców.

   Obecnie ten klin wynosi ponad 40 proc., a realizacja programu Rzońcy ma go obniżyć do 35 proc. Akurat w kwestii klina godzą się ze sobą politycy wszyst­kich partii.

   Program Rzońcy zmniejsza klin i ma spowodować, że ludziom będzie chciało się pracować. Także tym kilku milionom obecnie nieaktywnym, choć w wieku produkcyjnym. I matkom, które z po­wodu 500 zł zrezygnowały z pracy. To sedno programu.

   Na kolorowej ulotce PO każdy pra­cujący może odnaleźć siebie w tabeli i porównać rubrykę „Dziś zarabiasz na rękę” z drugą „Twoja pensja na rękę po zmianie”. Najwięcej zyskają zarabiający pensję minimalną - 614 zł miesięcznie. To premia za aktywność. Nie ominie ona nawet osób w wieku emerytalnym. Gdy­by chciały dłużej pracować, nie będą musiały płacić składek na ZUS, bo zrobi to za nich państwo. Zamiast zmuszać, wydłużając wiek emerytalny, państwo stworzy potężną finansową pokusę.

   Mocno lewicowy prof. Ryszard Bugaj uważa, że to rozdawnictwo, a państwo takich wydatków nie udźwignie. Ale sam Rzońca upiera się, że poglądów nie zmienił, z ekonomisty nie stał się ekonomistą partyjnym, nie ma takiego zamiaru. O zadłużaniu państwa nie ma mowy, realizacja jego programu zarobi na olbrzymie wydatki.

   Prawica ma kłopot: z tej strony kon­kurencji się nie spodziewała. Platforma jako „partia obrońców budżetu” była przeciwnikiem łatwiejszym. Polskie Ra­dio 24 program opozycji kwituje krótko - nie przygotowywał go ekonomista, tyl­ko piarowiec. Rządowa telewizja straszy - PO uważa, że płaca minimalna rośnie za szybko. O dopłatach do pensji milczy.

O merytorycznej dyskusji nie ma mowy. Zamiast z programem Rzońcy PiS woli się boksować z „ideologią LGBT”. A jeśli już, to nie mówi o programie, ale o wia­rygodności PO. Skoro teraz chce dawać, to dlaczego nie zrobiła tego wcześniej?

   Odpowiedź Rzońcy może wydać się jeszcze bardziej szokująca niż jego pro­gram. - Tylko realizacja programu Ko­alicji Obywatelskiej gwarantuje, że na pisowski program 500 plus nie zabraknie pieniędzy. Jest gwarancją, że będziemy w stanie na niego zarobić - mówi.

Państwo nie działa

Coraz dłużej czekamy na wizytę do lekarza specjalisty i wyroki w sądach. Coraz większy chaos panuje w szkołach, budowa dróg utknęła w korkach, program „Czyste powietrze” udławił się już na starcie

Radosław Omachel

Od wygranych wyborów 2015 roku PiS rozdało już prawie 100 mld zł. Sam pro­gram 500+ kosztował podatników blisko 75 mld zł. Przedwyborcza wypłata eme­rytalnych trzynastek - 8,6 mld zł, czyli prawie tyle, ile rocznie kosztuje obniżka wieku emerytalnego. W przeliczeniu na każdego z 17 mln aktywnych zawodowo Polaków koszt tej so­cjalnej kanonady sięga już 6 tys. zł, a jej nasilenie przed wybo­rami jeszcze wzrośnie.

   Rozdawanie pieniędzy idzie PiS nieźle, za to wdrażanie co bar­dziej skomplikowanych pomysłów rządzącej ekipie idzie jak po grudzie.

SZKOŁA ŻYCIA

Pani Monika ma 43 lata. Jest dyplomowa­nym nauczycielem polskiego w podstawówce na przedmieściach Rzeszowa i działa w za­kładowej komisji NSZZ Solidarność. Wycho­wuje z mężem dwójkę dzieci, na podjeździe odziedziczonego w spadku, a potem odre­montowanego domu, stoją dwa kilkuletnie samochody. Daleko jej do konserwatywnej ortodoksji, ale w wyborach głosuje zwykle na partię Jarosława Kaczyńskiego. Nie chodzi nawet o programy socjalne, raczej o kwestie światopoglądowe. Ot, podkarpacki standard.

   Tak było do wiosny, kiedy poglądy nauczy­cielki zostały wystawione na próbę.

   Jej mąż Andrzej jest inżynierem, specja­listą w jednej z firm podkarpackiej Doliny Lotniczej. Dobrze zarabia. - Zawsze dosta­waliśmy z urzędu skarbowego 3,5-5 tys. zł zwrotu podatku. Od 2017 roku wychodzi­my w rozliczeniach z fiskusem na minimal­ny plus. To, co dostaliśmy do jednej kieszeni z 500+, zabrano nam z drugiej - mówi pani Monika.

   Jako nauczycielce, a także matce córki w wieku gimnazjalnym, podobał jej się zapo­wiadany przez PiS przed wyborami 2015 roku pomysł zlikwidowania gimnazjów. Wątpliwości pojawiły się, kiedy Anna Zalewska, już jako szefowa MEN, zabrała się do majstrowania przy podstawach programowych. - W nowych podręcznikach do angielskiego dla nastolatków pytania pisa­ne są po polsku. W testach też się to zdarza. Z dydaktycznego punktu widzenia to powrót do standardów z lat 80. - krzywi się pani Monika. I podobnie jak koleżanki i koledzy po fachu z in­nych stron kraju psioczy na rosnącą biurokrację, obowiązkowe kursy, testy, konferencje, system oceny pracy nauczycieli i na­rzucone lata temu ścieżki awansu. Irytuje ją też systematyczne dokręcanie śruby przez dyrektora szkoły, który szuka oszczęd­ności gdzie popadnie i tnie etaty, nie patrząc na kompetencje, tylko na relacje towarzyskie.

   Dlatego kiedy w kwietniu wybuchł największy od 26 lat strajk w oświacie, pani Monika, zarabiająca 2,7 tys. zł na rękę, raźno do niego dołączyła, choć oznaczało to wyłamanie się z prikazu związkowej centrali. Solidarność podpisała bowiem z rządem porozumienie płacowe i formalnie jej członkowie nie powin­ni brać udziału w proteście prowadzonym pod sztandarami Związku Nauczycielstwa Polskiego. Pani Monika nie miała zresztą większego wyboru, bo jej szkoła, podobnie jak zdecy­dowana większość placówek w kraju, na czas protestu wstrzy­mała prowadzenie lekcji. - Jeśli miałam jakieś wątpliwości co do sensu strajku, to rozwiał je definitywnie sposób, w jaki te­lewizja publiczna relacjonowała nasz protest. Pokazywała na­uczycieli jako roszczeniową zgraję - przyznaje pani Monika.

   Efekt strajku był rozczarowujący, bolała też potrącona część pensji za kwiecień. Dla­tego jeszcze niedawno sugestie szefów ZNP nawołujących do wrześniowego strajku pani Monika traktowała z dużym dystansem. Ale w bojowy nastrój na powrót wprowadziła ją córka.

Zew lewicy

Decyzja PO o samodzielnym starcie doprowadziła do powstania sojuszu SLD, Wiosny i Razem. Partie te wiele dzieli, ale jeśli się nie pokłócą, mogą wprowadzić lewicę z powrotem do Sejmu.

Stoję tutaj z moimi przyjaciółmi, z Adrianem Zandbergiem i Wło­dzimierzem Czarzastym. I mogę powiedzieć, że się udało. Jeste­śmy gotowi nie tylko podzięko­wać PiS-owi za ich nieudolne rządy, ale sta­wić czoło Koalicji Obywatelskiej i wygrać te wybory” - powiedział Robert Biedroń na konferencji 19 lipca. Wojujące ze sobą do niedawna partie lewicowe ogłosiły, że idą do wyborów parlamentarnych razem. Na naszych oczach powstaje egzotyczna lewi­cowa koalicja, która - jeśli się nie rozpadnie - może zostać trzecią siłą w Sejmie.

   Przyjaźń Czarzastego, Biedronia i Zandberga to relacja stosunkowo świeża, wcze­śniej ich stosunki były raczej napięte. „Co to za lewica? Za parawanem z dykty cho­wa się aparat SLD, ludzie o zerowej wia­rygodności” - mówił Zandberg o Sojuszu w 2015 r. Niechęć do SLD była ważnym elementem tożsamości Razem. Jedną z większych awantur w partii wywoła­ło ogłoszenie przez jej zarząd po klęsce w wyborach samorządowych, że chce negocjować z Biedroniem i SLD. „To, co pan Biedroń proponuje, to jest od począt­ku do końca populizm, totalna ściema” - mówił zaś Czarzasty, komentując w lutym program Wiosny. Z kolei partia Biedronia swoją lewicowość jako organizacja od­kryła całkiem niedawno - wcześniej pre­ferowane było słowo „progresywizm”. Zaakceptowanie tego sojuszu wymaga więc od działaczy wszystkich partii dużej elastyczności i krótkiej pamięci.

500 plus co?

Niemal we wszystkich krajach Unii istnieje coś w rodzaju 500 plus, ale nigdzie nie wywołuje takich emocji ani nie zapewniło nikomu takiej hegemonii jak Prawu i Sprawiedliwości w Polsce.

Prawo i Sprawiedliwość to oczywiście nie tyl­ko 500 plus, ale to właśnie ten socjalny trans­fer zrewolucjonizował polską politykę i stał się punktem odniesienia dla wszystkiego, co dziś polityczne. Ma być jeszcze raz głów­nym sposobem na wygranie wyborów parla­mentarnych. Bo tak jak tuż przed wyborami (26 maja) wypłacono trzynastą emeryturę (21 maja), tak teraz w październiku wyborcy dostaną 500 plus na pierwsze dziecko z wyrównaniem za cztery miesiące. Trzynasta emerytura to przecież nic innego jak 500 plus, tylko że dla emerytów. Prze­ciwników PiS do dzisiaj irytuje świadomość, jakie to banalnie proste rozwiązanie, jeśli się już na nie wpadnie. Tym razem jednak jest jedno „ale”: gotówka w znacznie większym stopniu popłynie do bogatych niż biednych. Czy to się wyborcom PiS spodoba?

   Mikołaj Fidziński z portalu Gazeta.pl przedstawił wylicze­nie, z którego wynika, że 10 proc. z najwyższymi dochoda­mi będzie w skali roku otrzymywać łącznie prawie 5 mld zł, z kolei 10 proc. najuboższych - tylko ok. 2,5 mld zł. Już sama reforma 500 plus (likwidacja progu dochodowego) będzie bardzo korzystna dla najbogatszych. O ile np. 20 proc. rodzin z najniższymi dochodami zyska na tej zmianie ok. 800 mln zł, o tyle 20 proc. rodzin najlepiej zarabiających prawie 6 mld zł. Gdyby PiS chciał po prostu jeszcze raz zmobilizować swój elektorat, łatwo mógłby odwrócić te proporcje, utrzymując lub wprowadzając nowy próg finansowy przy wypłatach „na pierwsze dziecko” albo różnicując wsparcie. Czyżby zatem PiS chodziło o coś więcej?

   Władza doskonale wie, że 500 plus, także dla lepiej za­rabiających, nie jest im obojętne. Nie muszą głosować na PiS, wystarczy, że nie zagłosują na opozycję. To się nazywa asymetryczna demobilizacja, która jest najskuteczniejszym sposobem na wygrywanie wyborów w kraju podzielonym na pół i silnie zantagonizowanym. Mistrzyni tej strategii An­gela Merkel na przestrzeni kilkunastu lat odebrała poparcie i zmarginalizowała głównego rywala, czyli SPD. Przejmując kolejne fundamenty polityki przeciwnika, wyrwała mu duszę i język. To partia kanclerz Merkel przegłosowała wprowadze­nie małżeństw homoseksualnych czy zamknięcie elektrowni nuklearnych.